นี่

 

ฉันหาเจอแล้วนะของที่หายไป

 

สภาพมันสมบูรณ์แหละ...ดีใจไหม

 

ไม่เหรอ?...ทำไมล่ะ

 

 

 

ก็เพราะกว่าจะหาเจอมัน...มันนานเหลือเกินน่ะสิ...นานจนความรู้สึกอยากได้มันมาครอบครองอยู่เริ่มหายไปทีละนิด

 

แล้วก็หมดไปเยอะพอมาเจอมัน

 

 

อุปสรรคระหว่างทางไม่ได้ทำให้มันสำคัญขึ้นมาเลย...ตรงกันข้าม กลับทำให้เริ่มห่อเหี่ยว...ไม่แน่ใจว่าคุ้มค่าแล้วหรือที่ตามหามัน...ทั้งๆที่ไม่มีจุดรับประกันอันใดเลย นอกจากความเจ็บปวดที่มองเห็นรำไร

 

ฉันหยิบของชิ้นนั้นขึ้นมา

 

 

มองดูมันและอดีตที่ผ่านมา

 

 

น้ำตาที่เคยคิดว่าจะไม่ไหลก็โผล่มาอีกแล้วสิ

 

 

ทำไมก่อนหน้านั้นฉันยังมองเห็นมันสำคัญอยู่นะ

 

 

หรือความจริงที่ตอนนี้ฉันบอกว่าไม่เห็นความสำคัญ...ฉันก็โกหกตัวเองอยู่

 

 

ปฏิทินที่เคยวงวันสำคัญและเรื่องราวต่างๆไว้คือสิ่งที่ฉันทำหาย...หลงลืม

 

ฉันเห็นสัญลักษณ์มากมายที่วาดไว้ ...ที่ฉันรู้เพียงคนเดียวเมื่อมองดูมัน

 

 

ทิ้งดีไหม

 

ฉันเสียดาย

 

แต่ฉันก็เจ็บปวด

 

หรือฉันควรวางมันไว้ที่เดิม

 

วันนึงที่ฉันคิดว่าทำใจได้

 

ฉันคงเปิดมันดูได้อีกครั้ง...โดยไม่รู้สึกอะไรเลย

 

 

ขอบคุณวันศุกร์  ...ขอบคุณที่ทำให้ฉันก็เคยมีความรักมากมายได้

 

 

Comment

Comment:

Tweet

อาจจะต้องใช้เวลานานกว่านี้ถึงจะเห็นข้อดีของมัน แต่ก็ไม่รู้ว่าเมื่อไร หาให้เจอความสุขตัวเล็กๆมันก็ซ่อนอยู่ในความเศร้าได้เหมือนกัน

#3 By Critical#Zeed on 2010-03-18 21:03

เหมือนจะเศร้า แต่ก็แฝงความสุขไว้ big smile
สู้ๆค่ะ
ขอเก่า....
ขอที่ลืมไปแล้ว....
บางทีมันก็ซึ้งนะ....

#1 By !@Leaderdevil-demon@! on 2010-03-18 20:45